เรื่องโรคจิตในชีวิตเป้ย

ถึงเป้ยจะดูเหมือนว่าจะสติไม่ดีในสายตาหลายๆคน

แต่จริงๆแล้วเป้ยเป็นคนมีการศึกษานะ

เรื่องเกิดขึ้นตอนเป้ยเพิ่งเรียนจบใหม่ๆๆ 

เป้ยกับเพื่อนๆส่วนใหญ่ยังไม่ได้งานทำกันหรอก

เพราะจบมาแบบหมาดๆ ยังไม่ได้รับปริญญาเลยด้วยซ้ำไป

เราในหมู่เพื่อนฝูงก็มีการปรึกษาหารือกันว่า

จะไปเที่ยวฉลองที่เราเอาสมองควายๆจบกันมาได้ที่ไหนดี

อะๆสรุปๆไปเที่ยวเกาะช้างกันดีกว่า มติเป็นเอกฉันท์

เราก้ตกลงใจกันว่าจะขับรถกันไปเองดีกว่า

รวมรวบเหล่าสมาชิคได้ประมาณ 7-8 คนนี่แหละ

อัดๆเบียดๆกันไปแหละสนุกดีกูว่า ....

(จริงหรอวะ..เป้ยแอบคิด)

เอาๆเอาไงเอากันตามนั้นก็ได้

ใจจริงอยากไปเรียนขับรถทันที อย่างน้อยกูเป็นคนขับ

คงไม่ต้องอัดๆเบียดๆกันไปสนุกดีกับพวกมึง

ปล่อยให้พวกมึงอีก 7 ชีวิต สนุกกันตามสบายเลย 

ไปถึงก็เข้าที่พัก ถือว่าโอเคมากๆไม่ผิดหวัง

เราไปอยู่รีสอร์ทค่อนข้างใหญ่และถือว่ามีชื่อเสียง

ห้องพักของเราเป็นแบบห้องรวม

ที่นอนเรียงกันที่พื้นฝั่งละ 5 สะอาดสะอ้านเลยที่เดียว

ห้องน้ำแบ่งออกเป็น ห้องน้ำและห้องส้วม

เราเก็บกระเป๋าล้างหน้าล้างตา ตกลงกันว่าจะไปเที่ยวน้ำตกกันก่อน

เอาไงเอากัน มีเพื่อนคนนึง ใช้ชีวิตเป็นสาวโสดมาตลอด

ถือว่ามันเป็นคนเก่ง ถ้าวัดจากเกรดเฉลี่ยในการเรียน

มันเป็นผู้นำในการเดินทางไปน้ำตกครั้งนี้

เราเดินตามกันขึ้นไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ และเรื่อยๆ เหี้ยทำไมไกลจังวะ

ตะโกนถามมัน กิ๊บมึง!!ใกล้ถึงยังวะ มันมุ่งมั่นไม่หันกลับมามอง

ตะโกนตอบกลับมาว่าอีกแป๊บเดียว เออ เอาวะ อีกแป๊บเดียวอีกิ๊บบอก

กูเกินไปอีก 15 นาที เฮ้ยยยย..ทำไมแปีบมึงนานจังวะสัด

ถามมันใหม่อีกครั้ง "อีกิ๊บ..."

กิ๊บเริ่มรำคาญ ตอบ เออ อีกแป๊บเดียวถึงแล้วไงมึง

มันตอบกลับมาทั้งๆที่กูยังไม่ได้เริ่มถาม

เพราะกูเหนื่อย พูดไม่ออก

เดินไปอีกประมาณ 10 นาที เชี่ยยยยย ยังไม่แป๊บอีกหรอวะ

ตอนนี้เพื่อนๆเริ่มผลัดกันตะโกนเรียกอีกิ๊บกันเป็นระยะๆๆๆ

อย่างพร้อมเพรียง กุเริ่มไม่เชื่ออีกิ๊บแล้ว 

กูตัดสินใจถามคนที่เดินสวนลงมาดีกว่าว่าอีกนานไหม ??

เป้ยเป็นตัวแทนเพื่อนๆไปเจรจา "พี่คะ..อีกนานไหมคะ จะถึงน้ำตก"

พี่เค้าตอบกลับมา "อีกนิดเดียวน้อง"

(แอบคิดในใจ คราวนี้อีกิ๊บไม่หลอกเว๊ยเฮ้ย)

คำตอบทำให้เป้ยเข้าใจเวลานางงามได้รับประกาศชื่อตัวเอง 

....นี่น้องเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว...

พ่อมึงตาย อีกนิดเดียว นี่กูเพิ่งเดินมาได้ครึ่งทาง สัด กูอยากร้องไห้

ในที่สุดกูก็สามารถขึ้นมาถึงได้

เชี่ยเกือบตายเป็นผีสาวเซ๊กซี่เฝ้าเขาซะแล้ว

คืนนั้นเราไปหาอาหารทะเลกินกัน

กินกันจนอิ่ม..........

และปรึกษากันว่าจะไปซื้อเพคเกจดำน้ำ

พอได้ก็นัดกับเค้าว่าจะมารับที่ไหน กี่โมง 

เราก็กลับที่พักมานั่งเล่นไพ่กัน

อยู่ๆเพื่อนกูก็เอาโน๊ตบุ๊คมาเปิดเพลงสร้างบรรยากาศ

แต่เพราะไม่ได้เอาแผ่นเพลงมา

เป้ยก็ควักแผ่นหนังโป๊มาให้เพื่อนเปิด

(งง กับกูไหม ?? แผ่นเพลงไม่ได้เอามา แต่เอาแผ่นหนังXX มา)

นั่งเล่นไพ่แดกเหล้า พร้อมกับเสียง อิคึๆๆๆ ของอีหมวยในแผ่น

เฮ้อออ..ครื้นเครงสัด

พ่อแม่ใครโทรมาถามสารทุกข์สุกดิบกันตอนนี้

ยังไงก็รบกวนพวกมึงหามุมรับโทรศัพท์กันเอาเองนะ

เราเมา และพรุ่งนี้ต้องไปดำน้ำกัน เอาก็เข้านอนกันเพราะดึกมากแล้ว

ตอนดึกๆกูตื่นมาเข้าห้องน้ำ เห็นตู้เย็นเปิดอยู่กูก็ งงๆ

นึกว่ามีผีตู้เย็น อีสัด เห็นไอเหี้ยน๊อตนอนอยู่ข้างตู้เย็น

ตายห่า มันโดนตู้เย็นดูดตายรึปล่าว กูเรียกมันเสียงดังจนคนอื่นตกใจ

เราโวยวายกันเสียงดัง ว่าจะทำยังไงกับไอ่น๊อตดีวะ

ก่อนมาแฟนแม่งสั่งไว้่ด้วยว่าห้ามเล่นน้ำสูงกว่าตาตุ่ม ชิบหายแล้ว

แฟนแมร่งดุมาก แล้วเสือกกลัวแฟน อีห่าไม่ให้น้ำเกินตาตุ่ม

มึงรอเล่นน้ำตอนล้างบ่อปลาไปไอ่สัด คิดได้เนาะั

มันลืมตาขึ้นมา บอก "กูร้อน แอร์แมร่งไม่เย็น เลยเปิดตู้เย็นนอน"

อ้าววววว ไอ่เหี้ย กูนึกว่าตายห่าไปแล้ว

รีบนอนกลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่ไหวกัน รถมารับตามเวลาที่นัดหมายไว้

เราออกมายืนรอ ตื่นเต้นกันใหญ่

นั่งรถไปขึ้นเรือ ใครเคยไปเกาะช้างจะรู้ โค้งแม่งเยอะสัดๆ

กุเริ่มเมารถ นั่งกระบะหลังพยายามเอาหน้าไปต้านลม จะได้ไม่เมา

ลงรถขึ้นเรือพอเรืออกอาการเมารถกูเริ่มปนกับเมาเรือ

เป้ยจะตายไหมเนี่ย พ่อจ๋าแม่จ่า ช่วยเป้ยด้วย

เราตกลงจับคู่บัดดี้ไปดำน้ำกัน จะได้คอยดูแลกันด้วย

ผู้หญิงคู่ผู้ชาย เป้ยได้คู่กับอีเค มันเป็นผู้ชายแหละ แต่แม่งเป็นเกย์

ตายๆๆ มันจะดูแลเป้ย รึเป้ยต้องดูแลมันเนี่ย

เป้ยลงไปดำน้ำ เริ่มมีอาการผะอืดผะอม

ขณะกำลังดำดูปลาการ์ตูนแสนน่ารัก

ไม่ไหวๆ หันไปบอกกอีเกย์ เอ๊ยอีเค 

มึงกูเมาเรือ ไม่ไหวว่ะ จะอ้วก พูดจบเป้ยก้อ้วกพุ่งออกมาทันที

แหม๋ๆๆๆ ได้ผลเกินคาด เป้ยไม่ต้องดำน้ำดูปลาการ์ตูนแล้ว

ตอนนี้ทั้งปลาการ์ตูน และเพื่อนๆปลาพากันขึ้นมาแดกอ้วกเป้ยกันใหญ่

ไม่ไหวๆเป้ยขึ้นเรือดีกว่า แย่แล้ว เมาเรืออย่างหนัก

หันซ้ายหันขวาหาอีเค ไอ่เหี้ยหายไปแล้ว ตอนไหน คงตอนกูอ้วก

รักกูมากไอ่เวน เป้ยตะเกียดตะกายเอาชีวิตน้อยๆขึ้นเรือมาโดยลำพัง

เป้ยนอนอยู่บนเรือ เพื่อนๆหลายคนเริ่มขึ้นมา ถามกูกันใหญ่

อ้าว อีเป้ย..มึงเปนเชี่ยไร เมาเรือเรอะ ยังๆอีเหี้ยเคยังไม่มา

สักพักมันขึ้นมา ถงเป้ยจะเมาเรือ สปริงตัวข้นมาด่ามันทันที

อีเชี่ยเค กูเมาเรืออ้วกแตก ทิ้งกูเฉยเลยนะมึง 

มันรีบขอโทษขอโพย เป้ยกูขอโทด กูผิดไปแล้วจริงๆ

แม่ครัว รึปล่าว (มันเป็นกระเ้ทยอ่ะ) เป็นคนคอยดูแลอาหารกลางวันบนเรือ

บอกว่าคอยสักครู่นะคะ ประมาณอีกครึ่งชั่วโมง เราจะไปดำอีกที่นึงก่อน

ไม่ได้ ไม่ไหว เป้ยไม่ไหวแล้ว (คิดในใจ) 

อีเคเหมือนรู้สึกผิด ขอแก้ตัว โดยการแกล้งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใกล้ๆเจ๊แม่ครัว

มันพยายามมาก มันเปลี่ยนไปใส่กางเกงว่ายน้ำแล้วก้มลงเก็บของ

เอาตูดมันล่อเจ๊แกเต็มที  จนเจ๊เริ่มมีท่าทีสนใจ

มันก็เข้าไปคุยกับเจ๊ ขอโทษนะครับ เพื่อนผมไม่สบายมาก

ยังไงขอข้าวต้มให้เพื่อนผมก่อนสักชามได้ไหมพี่คนสวย

ได้ค่ะๆๆๆ พร้อมกับตักข้าวต้มมาให้กู โอ้วววววว ข้าวต้มกุ้ง

อีเหี้ย เจ๊แม่งเอากุ้งมาหมดหม้อแล้วรึปล่าว

อีกเกือบห้าสิบชีวิตจะมีกุ้งแดกไหมเนี่ย

พร้อมแตงโมกับสับปะรด เออ..ตกลงกูหายโกรธมึงก็ได้

บอกไว้ก่อน กูไม่ได้เห็นแก่แดกหรอกนะ

ถึงวันกลับ เป้ยคงไม่ได้เล่าว่าเป้ยเป็นคนกลัวการนั่งเรือมาก

ตอนนั่งคุยกับเพื่อนว่ามึงรู้ไหม กูโครตกลัวเลยเวลานั่งเรื่ออ่ะ

มันถามกลับมา อีเป้ยมึงจะกลัวอะไรมึงว่ายน้ำเ้ป็น

กูว่ายน้ำไม่เป็นยังไม่กลัวเลย

เชี่ย กูว่ายเป็น กูก็คงว่ายไม่ถึงฝั่งหรอกไอห่า

นั่งๆเสียงเครื่องยนต์เงียบ อ้าว เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย

สักพักมันประกาศว่าเราคงต้องจอดสักชั่วโมง ขณะนี้ใบพัดเรือมันหลุด

พ่อๆๆๆๆมึงตาย อิเป้ย มึงจะรอดไหมเนี่ย

หันซ้ายหันขาอีกครั้ง มองหาร่มชูชีพ คำนวณแล้วถึงกูจะไม่้เก่งเลข

ว่ามันมีไม่พอจำนวนคนบนเรือ ตายๆๆๆ

เป้ยเริ่มค่อยๆขยับตัวไปนั่งใกล้ชูชีพ 

หันไปด้านข้างมาป้าคนนึงนั่งอยู่ใกล้ๆ คิดในใจ

ป้ามึงไม่ทันกุแน่อ่ะ กูสาบาน

แต่ในที่สุดแล้วเราก็กลับมาถึงกันอย่างปลอดภัย

ขอบคุณมึงทุกๆๆคนสำหรับความทรงจำที่ดีๆทริปนี้

edit @ 13 May 2009 18:35:21 by gu-freelance-ka

เฮ้อออ..แค่สมัครก็ยากแล้วอ่ะ กรรมของกู!!!

จริงๆไอ่แค่สมัครแค่นี้สำหรับคนอื่นมันคงไม่ยาก ไม่ต้องใช้สมองอะไร

เรื่องไม่ต้องใช้สมองกูชอบ เพราะสมองกูมีไม่เยอะ

แต่นี่กูไง เป้ยไง เป้ยโง่มากถึงมากที่สุด

ฮ่าๆๆๆ เป้ยคือกู กูคือเป้ย ไม่มีใครรู้ว่ากูคือเป้ยหรอก

เพราะกุเพิ่งเป็นเป้ยเมื่อประมาณ 15 นาทีที่แล้ว

จริงๆกูไม่ได้ชื่อเป้ยอ่ะ

แต่กูชอบเป้ยมาก มันเอ๊กซ์ๆๆๆๆ ดีในสายตากู

คนเหี้ยอะไร แค่ดูดเส้นไวไว ยังเซ๊กซี่จนกูจินตนาการณ์ไปถึงไหนๆ

นี่ขนาดกูนะ แล้วอีพวกที่มันมีกะปู๋ มันจะคิดไปถึงใน วะนั่น

ไม่เคยเลย เขียนบล๊อคเบลิ๊กอะไรเนี่ย

เริ่มต้นมา ไม่รู้จะเขียนอะไร เพราะท้อแท้ ชีวิตเริ่มสิ้นหวังตอนสมัคร

แมร่งยากสัด กำลังใจกูหมดไปกว่าครึ่ง

เป้ยไปนอนก่อนนะ เป้ยง่วง เป้ยท้อ เป้ยขอลาๆๆๆๆๆ

edit @ 13 May 2009 18:35:54 by gu-freelance-ka